ONS BEZOEK AAN DE SINT ROMBOUTSTOREN
Zoals ieder jaar was ook nu de laatste samenkomst vóór de zomervakantie voorbehouden om te gaan fotograferen. Gebruik makend van het late licht op de langste dagen van het jaar geen studio-opnamen maar wel op locatie. Dit jaar geen fotomodellen maar een bezoek aan de (t)rots van onze stad: "De Sint Romboutstoren".
Omstreeks 19 uur begonnen we met het bestijgen van de 97 meter hoge toren. In totaal 514 treden moesten ons tot boven brengen, gelukkig niet inéén ruk.
De eerste halte was "de kraenkamer".
Hier bevindt zich de kraan waarmee vroeger de zware lasten in de toren gehesen werden. Door middel van een looprad waarin de arbeiders stapten, werd een windas in beweging gebracht om de lasten op te hijsen. Na alles goed bekeken en gefotografeerd te hebben zetten we onze tocht verder tot een tweede rustpunt "de smidse".
Hier zijn een aantal oude gereedschappen uitgestald. Ook een verzameling foto's met als onderwerp het gieten van bronzen klokken. Van hieruit zetten we onze ontdekkingstocht verder richting de oude beiaard.
Onderweg passeren we nog het mechanisme van het torenuurwerk. Dit uurwerk werd zwaar beschadigd tijdens een Duitse beschieting van de toren op 1 september 1914 en is sindsdien niet meer hersteld. In 1963 werd dan ook de laatste wijzerplaat verwijderd.
Een houten binnentrap leidde ons nu naar de nieuwe beiaard welke op 4 juni 1981 in de toren werd bevestigd.
Hier bevindt zich ook het kleine lokaaltje van waaruit de beiaard bespeeld wordt.
De volgende halte wordt nu "de askelder".
De benaming kelder is wel heel speciaal voor een ruimte boven in de toren. Men vermoedt dat de benaming zo gekozen is omdat het daarbinnen wel erg veel op een kelder lijkt. Deze ruimte zou de aanzet zijn van de nooit gebouwde spits die tot 167 meter hoog zou reiken. De kleine doorgangen zouden dan ook de toegang tot die spits zijn. Nu nog slechts enkele treden en het hoogste punt van onze tocht werd bereikt.
Bij het maken van een rondgang op de gaanderij werden we gelokt door het geroep van een vogeljong.
Zo ontsnapte ook het nest van de slechtvalken op de toren niet aan onze aandacht.
Door het mooie weer waren zowel de O.L.V. Toren in Antwerpen als het Atomium in Brussel goed zichtbaar.
Op deze foto genomen met een digitaal toestel en een 600 mm lens is zelfs het geraamte van de ontmantelde bollen duidelijk zichtbaar.
Ondertussen was het tijd geworden voor het eerste van de wekelijkse beiaardconcerten. Zo deed zich dan de gelegenheid voor om het beiaardspel van meester Jo Haazen himself te volgen. Na enkele nummers van zeer nabij gevolgd te hebben was de tijd aangebroken om de afdaling aan te vatten. Deze verliep als vanzelfsprekend veel vlugger, maar beet niet minder in de kuiten.
Nu restte ons nog enkel afscheid te nemen waarna iedereen moe maar tevreden huiswaarts keerde.
Nog een “toemaatje”, zoals Marcel Kocken welbekend in Mechelen en omstreken zou zeggen: bij de bijgaande foto's vind je ook een tweetal opnamen waarop Lode Van Zeir, stichter van onze fotokring, te zien is. Deze zijn genomen in de aanvang van de tweede wereldoorlog toen hij als militair de wacht optrok op de toren.
G. Raes
